Lichtend-voorbeeld

Verschijningsdatum: Vriendin nummer 52, 24 t/m 30 december 2007
Rubriek: Human Interest
Auteur: Marije Hoogeveen (de Hoon)

Jij bent mijn lichtend voorbeeld

Je kent ze wel: inspirerende mensen zoals dappere vriendinnen, handige vaders of sterke zussen. Maja, Nicolien en Mariska vertellen aan Vriendin wie ervoor zorgen dat zij net dat beetje extra uit het leven kunnen halen.

Maja is getrouwd. Haar lichtend voorbeeld: vriendin Patricia.
“Patricia is een heel lieve meid. Ze staat altijd voor iedereen klaar en je kunt altijd bij haar terecht: met een vraag over werk, of gewoon voor een goed gesprek. Ze komt uit een heel hechte familie en is graag bij haar moeder, grootouders, broer zus en natuurlijk haar eigen gezin. Ze wonen ook allemaal bij elkaar in de buurt: haar moeder en opa slechts een paar straten verderop en ook haar zus woont in dezelfde plaats. Vroeger stond de hele familie altijd samen op de camping. Begin april is haar lieve oma overleden aan een hersenbloeding. Haar dood kwam hard aan. Maar ondanks dat was ze toch erg blij voor me toen ik een maand later vertelde dat ik een kind kreeg. Mijn man en ik wilden graag kinderen en waren al een tijdje bezig om zwanger te raken. Na een jaar was ik nog niet in verwachting en dat knaagde aan me. Toen ik een paar dagen over tijd was, belde ik Patricia met de vraag wat ik moest doen. Ze zei heel droog dat ik onmiddellijk een zwangerschapstest moest halen. Diezelfde dag nog kocht ik er een. En ja hoor, twee streepjes! Ik was zwanger. Mijn man en ik waren dolblij. Meteen belde ik Patricia om het haar te vertellen. Ze kwam direct naar me toe met een cadeau voor de baby. Zo ontzettend lief.”

Dapper
“Ik bewonder Patricia’s positieve instelling. Daaraan neem ik graag een voorbeeld. Toen ze als collega bij mij kwam werken, klikte het meteen al erg goed. Met haar erbij was het gezellig en werd het nog leuker om naar mijn werk te gaan. Ze heeft twee keer een zwangerschap gehad die niet goed is afgelopen: verschrikkelijk natuurlijk. Ze wilde zo graag een kindje. Ondanks de miskramen bleef ze vol goede moed. Dat vond ik zo dapper. Tijdens een bedrijfsuitje vertrouwde ze me toe dat ze weer in verwachting was. Dit keer verliep de zwangerschap wel goed. Ik was ontzettend blij voor haar: eindelijk eens goed nieuws! Als er iets naars gebeurt in Patricia’s leven, dan praat ze daar meteen over; ze uit haar gevoelens heel goed. Ik ben daarentegen iemand die haar gevoelens wat meer voor zichzelf houdt. Ik zou graag willen dat ik wat dat betreft wat meer op Patricia lijk. Ze heeft een prachtige dochter van vier jaar – Dakota – en ze voedt haar heel goed op. Zo zou ik het ook willen doen. Ook onze mannen kunnen het goed met elkaar vinden. Regelmatig zijn we met zijn vieren bij elkaar. Als ik bij Patricia ben, dan hoeven we niet altijd te kletsen. Het is niet erg als er een stilte valt. Soms kijken we alleen maar wat televisie en doen we ons eigen ding. Dat kan, want we voelen ons gewoon thuis bij elkaar.”

Nicolien woont samen. Haar lichtend voorbeeld: vader Jaap.
“Veertien jaar geleden zijn mijn ouders uit elkaar gegaan. Ik vond het best moeilijk dat ze gingen scheiden, maar het was wel beter zo. Mijn drie zussen en ik bleven samen met papa in ons ouderlijk huis wonen. Mijn moeder ging samenwonen met haar huidige man en het was beter als wij in een vertrouwde en veilige omgeving zouden opgroeien. Mijn vader had het huis destijds van mijn opa gekocht en hij wilde er graag blijven wonen. Ik vind het niet leuk dat mijn moeder niet meer bij ons was. Maar gelukkig woonde ze nog wel in hetzelfde dorp, vlakbij ons. Zo konden mijn zussen en ik altijd bij haar langs. Ik vond het gezellig om een samen met haar een kopje thee te drinken als ik uit school kwam. Ondanks dat papa het vaak druk had, maakte hij altijd tijd voor ons vrij. Hij was en is heel geïnteresseerd in het leven van zijn kinderen. We waren een echte briefjesfamilie. Overal in huis lagen briefjes waarop stond waar we waren. hoe laat we thuiskwamen en wie er die dag had gebeld. Later lag er zelfs een schrift waarin we al ons belevenissen opschreven. Zo bleven we een beetje op de hoogte van elkaars belevenissen. Ik schreef er graag in. Als ik ’s avonds naar bed ging, kwam mijn vader altijd even met me kletsen. Dan vroeg hij hoe mijn dag was, wat ik had beleefd en of ik de volgende dag nog iets speciaals ging doen. Die momenten betekenen heel veel voor me.”

Ruzies uitpraten
“Ook al is hij een man en ik natuurlijk niet, toch lijken we erg op elkaar. Ik ben altijd al een vaderskindje geweest. Alles wat hij zei, nam ik van hem aan. Maar met vier puberende dochters in huis was het voor hem wel flink aanpoten. Na een lange dag werken stond hij vervolgens in de keuken om voor ons een maaltijd te koken. Dat kostte hem veel energie. Om een goede balans te vinden tussen zijn werk en de opvoeding van zijn kinderen, luisterde mijn vader graag naar rustgevende muziek. Daar kan hij helemaal in opgaan. Wat hem ook hielp was dat we, toen we ouder werden, allemaal een huishoudelijke taak kregen. Bijvoorbeeld afwassen, schoonmaken of koken. Het is duidelijk dat ik goede herinneringen aan mijn jeugd heb. Zo waren ook de stoeipartijtjes met z’n allen erg leuk. Met z’n vijven rolden we door de woonkamer. Soms zakten we in een dolle bui door een stoel of gleed mijn vader uit. Nu ik op mezelf woon, zie ik hem niet zo heel vaak meer. Maar als ik hem zie, dan begroet ik hem altijd met een heel dikke knuffel. Dat voelt veilig en vertrouwd. Ik vind dat mijn vader fantastisch voor mij en mijn zussen heeft gezorgd. Hij heeft me geleerd om zelfstandig en onafhankelijk te zijn, om op eigen benen te staan. Ik doe nu de Pabo en ik merk dat als ik voor de klas sta, ik bepaalde eigenschappen van hem overneem. Mijn vader vindt het bijvoorbeeld belangrijk dat ruzies worden uitgepraat. Dat heb ik heel erg van hem overgenomen. Als de kinderen in mijn klas ruzie hebben, dan los ik het op door met ze te praten. Ik ben er heel erg trots op dat ik op hem lijk en hoop dat ik ook in de toekomst nog veel van hem mag leren. Ik zou net zo’n voorbeeld willen zijn voor anderen als hij voor mij is.”

Mariska is getrouwd met Ernst en moeder van Isabelle (3). Haar lichtende voorbeeld: zus Yolanda.
“Toen mijn zus en ik klein waren, speelden we veel samen: met poppen, met Barbies of vadertje en moedertje. Yolanda was soms wel bazig. Als we bijvoorbeeld met de Barbies gingen spelen, koos zij altijd de mooiste uit. Ik mocht dan Ken zijn. Ik keek heel erg tegen haar op en wilde alles doen wat zij deed. Ik wilde graag dat ze met mij speelde en als zij een vriendin op bezoek had, wilde ik graag meedoen. Toen Yolanda in de puberteit kwam, leefde ze voor mijn gevoel in een heel andere wereld. Ze ging studeren en kreeg al vrij snel een vriendje. Continu deden we vervelend tegen elkaar. Mijn ouders zeiden er wel wat van hoor, als we ruzie hadden, maar ze lieten ons in ons eigen sop gaarkoken. Ik was best jaloers op het toenmalige vriendje van mijn zus. Ik vond hem helemaal niet leuk en hij mij ook niet. Uit afgunst heb ik een keernaakte babyfoto’s van haar op de winkeldeur geplakt waar hij werkte. Yolanda was woedend! Hun relatie hield geen stand, En naarmate we ouder werden, groeiden ook zij en ik steeds verder uit elkaar. Toen mijn zus negentien was, ging ze samenwonen met Sander. Met hem kon ik het wel goed vinden. Sinds mijn zus uit huis is gegaan, is onze band veel sterker en beter geworden. In ons ouderlijk huis was haar kamer voor mij verboden terrein, maar in hij eigen huis was ik weer welkom. En vanaf het moment dat Yolanda niet meer thuis woonde, zag ik in hoe lief en bijzonder ze voor mij was. Op haar eenentwintigste trouwde ze. Ik vond het fijn om haar zo gelukkig te zien. Een jaar later kreeg ze haar eerste zoontje, Jesse. Ik vond het fantastisch en was stapelgek op mijn neefje. Sinds een paar jaar wonen mijn zus en ik tegenover elkaar. We kunnen altijd bij elkaar binnenlopen. Ik heb zelfs de sleutel van haar huis en zij die van het mijne.”

Pittige studie
“Drie jaar geleden ben ik bevallen van mijn dochter Isabelle. Mijn man Ernst en ik moesten daarvoor de medische molen in. Heel bijzonder: op de dag dat wij onze eerste afspraak in het ziekenhuis hadden, beviel Yolanda van haar dochter Robin. In de periode dat ik zwanger probeerde te raken, heeft mijn zus me heel erg gesteund, gewoon door er voor me te zijn. Uiteindelijk is mijn dochter Isabelle via ivf verwekt. Ik vond het spannend om te bevallen. en had gevraagd of Yolanda erbij wilde zijn. Dat vond ze fantastisch. Ook in mijn kraamtijd heb ik veel aan haar gehad, bijvoorbeeld wanneer mijn dochtertje krampjes had. Yolanda heeft veel ervaring met kinderen en ik wil mijn dochter net zo opvoeden als zij haar kinderen opvoedt. Isabelle is stapelgek op haar tante Yo. Nu mijn dochter wat groter is, speelt ze heel graag met haar nichtje Robin. Erg grappig om te zien is dat de twee meisjes precies op mij en Yolanda lijken toen we klein waren. Ik weet nu dus al hoe het zal gaan als ze in de puberteit komen. Ondanks dat ze het heel erg druk heeft met alles, is Yolanda afgelopen september begonnen met een pittige studie: A-verpleegkunde aan de VU in Amsterdam. Toch vindt ze nog tijd om leuke dingen te doen met haar kinderen. Bijvoorbeeld een dagje weg of ze naar vriendjes en sportclubs brengen. Als Sander moet werken en zij op school zit, is er een oppas die de kinderen thuis opvangt. Het kost allemaal veel energie, maar ze heeft het goed geregeld. Ik ben heel trots op mijn zus.”