Verschijningsdatum: Vriendin nummer 46, 14 t/m 20 november 2007
Rubriek: Human Interest
Auteur: Marije Hoogeveen (de Hoon)

BLIJE TRANEN VAN GELUK

SANDRA: “Mijn vriend Edwin en ik willen graag kinderen. Omdat ik PCOS heb, wist ik dat het langer zou kunnen duren voordat ik zwanger zou raken. PCOS staat voor PolyCysteus Ovarium Syndroom; door een hormonale afwijking zijn mijn eierstokken aangetast waardoor er bij een ovulatie te veel eicellen loskomen. Die rijpen niet goed genoeg om bevrucht te worden. Daardoor heb ik een heel onregelmatige cyclus. Zo kan ik om de drie weken menstrueren, maar er kan ook drie maanden tussen zitten. Andere klachten die erbij horen zijn overgewicht en overbeharing. Als puber vond ik vooral de overbeharing vreselijk. Gelukkig heb ik er nu minder last van en accepteert Edwin me zoals ik ben. Edwin en ik wilden graag een baby, maar na een jaar van proberen, was ik nog niet zwanger. Ik begon me zorgen te maken. Zou er misschien meer aan de hand zijn? De huisarts vond het verstandig om ook Edwin te laten onderzoeken en verwees hem door naar het ziekenhuis. Uit een test bleek dat Edwin wel zaadcellen aanmaakte, maar dat ze niet naar buiten konden. Iets waar artsen niets aan kunnen doen. Onze arts zei luchtig dat de druk nu niet alleen bij mij lag, maar dat het aan ons beiden ligt dat het niet wil lukken. Die opmerking maakte me aan het lachen. Gelukkig heb ik nooit last gehad van druk. Wat dat betreft ben ik vrij nuchter. Ik heb er echt alles voor over om zwanger te worden. Ik heb altijd hoop gehad dat het zou lukken. Zonder hoop kom je nergens. Edwin en ik steunden elkaar door en door. We wilden zo graag een kindje en we zouden er alles aan doen om die wens uit te laten komen. We voelden dat het zou gaan lukken.”

Verbazing
“De kans dat ik op natuurlijke wijze zwanger zou raken, was heel klein. Onze huisarts raadde een behandeling aan waarbij via een operatie zaadcellen worden weggehaald en ingevroren. Bij mij zou via een punctie een aantal eicellen worden weggehaald. De cellen worden bij elkaar gebracht en weer teruggebracht in mijn baarmoeder. Het is een erg ingewikkelde operatie die in Nederland nog niet overal wordt uitgevoerd. Waarom weet ik niet. We wilden het een kans geven en zijn nar een ziekenhuis in Düsseldorf gegaan, want daar voerden ze de behandeling vaker uit. Edwin en ik werden uitgebreid getest en toen we daadwerkelijk met het proces konden beginnen, besloten we dat we de behandeling toch liever in Nederland uit wilden laten voeren. Dat vond ik prettiger en vertrouwder. Het voelde beter in een ziekenhuis bij ons in de buurt. De dag voor ik de oproep kreeg om naar het ziekenhuis in Nijmegen te komen, had ik een zwangerschapstest gedaan. Op mijn werk vonden ze me dikker geworden, terwijl ik juist zestien kilo was afgevallen. Aan alle kanten werd me gevraagd of ik zwanger was. Ik zei van niet, maar ergens diep vanbinnen voelde ik dat er iets was. Het was een gevoel dat ik niet kon plaatsen. Maar ik wist ook dat ik niet zwanger kon zijn. Er was slechts een kans van 0.05% om op een natuurlijke manier zwanger te raken. De kans dat ik de loterij zou winnen, was groter. Om voor mezelf te bevestigen dat er niets aan de hand was, kocht ik een zwangerschapstest. Ik deed de tekst en tot mijn verbazing was die positief. Dit kon niet waar zijn! Mijn hart ging als een gek tekeer. Voor de zekerheid deed ik nog een test en weer zag ik twee streepjes. Wat er toen door me heen ging, kan ik niet onder woorden brengen. Ik zat vol emoties; ongeloof, verbazing, blijdschap… Ik riep Edwin en met natte ogen keek ik hem aan. Huilend vielen we elkaar in de armen. We wisten niet wat we moesten zeggen en konden elkaar alleen maar stevig vasthouden. Ik voel me zo gelukkig en blij! Dit had ik nooit kunnen dromen. Het is zo bijzonder dat het toch op een natuurlijke manier gelukt is. Dit kindje is zo meer dan welkom en zal opgroeien in een warm nest. Ik ben uitgerekend op 18 januari 2008. Ik geniet intens van elk moment. Ook Edwin is in de wolken. Mijn familie en vriendinnen leven erg met mij mee. Ze vinden het geweldig dat ik nu zwanger ben. Ik voel me de gelukkigste vrouw van de hele wereld.”

ELINE: “Drie jaar geleden ging ik samen met een vriendin naar Guatemala voor vrijwilligerswerk bij een onderwijsproject voor kinderen die op en rond een vuilnisbelt wonen. Dat was erg aangrijpend, maar ik had het erg naar mijn zin in dat land en leerde de taal spreken. Op een avond zijn we naar een discotheek geweest. Daar ontmoette in Fernando. We wisselden e-mailadressen uit. Terug in Nederland heb ik hem een paar keer gemaild, maar uiteindelijk verwaterde het contact. Toen ik voor mijn studie stage moest lopen, besloot ik dat in Guatemala te doen, want ik wilde er graag nog eens terug. Vlak voor mijn vertrek dacht ik aan Fernando. Het leek me geweldig om hem te bezoeken als ik daar was. Ik mailde hem dat ik de komende zes maanden in Guatemala zou zijn en dat ik het fijn zou vinden hem te ontmoeten. Hij vond het ook erg leuk om mij weer te zien. We spraken af en hij liet me veel van zijn land zien. We maakten indrukwekkende uitstapjes, waaronder het beklimmen van een vulkaan. We waren helemaal happy en ik werd verliefd op hem. De liefde bleek wederzijds. Helemaal te gek. Onze relatie voelde zo goed dat ik drie maanden langer bleef dan gepland. Toen moest ik terug naar Nederland. Het was vreselijk om mijn grote liefde achter te laten. Fernando en ik hebben heel veel met elkaar gepraat over hoe het verder moest. We wilden allebei graag trouwen. Ik zie trouwen echt als een bezegeling van onze liefde. Het voelt zo goed tussen ons en samen met hem wil ik oud worden. Bij hem voel ik me thuis. Hij behandelt me als een echte prinses.”

Romantisch
“Een maand voor mijn vertrek uit Guatemala, belde Fernando mij op en vroeg mij naar een restaurant te komen. Ik vond het vreemd, wat moest ik in dat enorm dure restaurant? Fernando was heel mooi gekleed, in pak. Hij zei dat hij voor zijn werk een belangrijke vergadering had gehad en er daarom zo uitzag. Ik geloofde hem. Die avond traden er ex-leden van de Buena Social Club op. Fernando en ik hadden een aantal van hen leren kennen. Tijdens de pauze liep Fernando naar de band. Hij pakte een trompeten speelde samen met de andere muzikanten een liedje voor mij. Ik was blij verrast. Tussendoor zong hij ook, ik vond het supermooi. Tot slot zei hij dat hij iets belangrijks moest vragen aan een heel speciaal iemand. Hij liep op me af en hij is ten overstaan van iedereen op zijn knieën gegaan. Ik voelde me helemaal warm vanbinnen. Omdat we het al over trouwen hadden gehad, voelde ik het aanzoek wel een beetje aankomen, maar dat hij het op deze manier zou doen, had ik nooit verwacht. Ontzettend lief! Het was zo speciaal en romantisch. Dat hij dit allemaal had geregeld voor mij! Natuurlijk riep ik volmondig ja. Het was een heel mooi en emotioneel moment. Ik huilde van geluk. Toen ik weer een beetje bij zinnen was, zag ik dat iedereen uit het restaurant enthousiast om ons heen stond te klappen. Eind dit jaar zie ik Fernando weer, dan komt hij naar mij toe. Ik kijk nu al uit naar het moment dat ik hem weer in mijn armen kan sluiten. Hij is mijn grote liefde. Bij hem kan ik zijn wie ik ben. Volgend jaar trouwen we in Guatemala. Daarna willen we ook voor de Nederlandse wet in het huwelijk treden. Mijn familie en vriendinnen keken er niet raar van op dat ik verloofd ben met iemand die ik eigenlijk maar zo kort ken. Ze kennen me en zien dat ik gelukkig ben. Ze zijn blij voor me en hun steun waardoor ik heel erg. Ook de familie van Fernando is blij voor ons. Als we eenmaal getrouwd zijn, willen we in Spanje gaan wonen. Dat is een mooie oplossing, een beetje Europa voor mij en de taal voor hem, helemaal perfect. Ik weet zeker dat we er heel gelukkig zullen worden!”

SANDY: “Twee jaar lang woonde ik bij mijn vriend Jasper en zijn ouders in huis. Daarvoor woonde ik op mezelf met een vriendin, maar dit liep niet lekker. De keus om weg te gaan heeft me veel verdriet gedaan, we waren tenslotte vriendinnen en het is jammer dat het zo gelopen is. Ik wilde graag met Jasper samenwonen, maar de huurwoningen liggen in onze gemeente niet voor het oprapen. Ik wist niet zo goed waar ik heen moest. Mijn ouders waren kleiner gaan wonen en hadden geen plek voor mij. Ze vonden het vreselijk voor me dat ik niet bij hen terecht kon. Mijn moeder belde me heel vaak en ik kon altijd bij haar terecht voor een fijn gesprek. Ik hou superveel van mijn ouders. gelukkig boden de ouders van Jasper me aan om tijdelijk bij hen te komen wonen totdat we een eigen woning hadden gevonden. Heel lief. Ik geef veel om mijn schoonouders, dus het aanbod nam ik graag aan. Het was geen groot huis, maar het ging prima. Het zou maar voor eventjes zijn. Ik had het er erg naar mijn zin. Maar hoe gezellig het ook was, op den duur verlangde ik steeds meer naar privacy. Ik wilde een plek waar ik mezelf kan zijn en kan doen en laten wat ik wil, zonder rekening te houden met een ander. Jasper en ik reageerden op elke woning die we leuk vonden. Telkens grepen we mis. Het was echt om moedeloos van te worden. Ik wilde zo graag dat eigen plekje om samen met Jasper een leven op te bouwen.”

Overgevoelig
“Rust is voor mij heel belangrijk. Ik ben een HSP. Dat staat voor High Sensitive Person. Dat houdt in dat ik overgevoelig ben voor prikkels en emoties van buitenaf. Ik zie, hoor en ruik alles veel intenser, niets blijft onopgemerkt. Wanneer ik bijvoorbeeld in de buurt van een depressief persoon ben, merk ik dat meteen. Ik neem de emoties over en dat is niet prettig. Ook vind ik langskomende treinen, straaljagers en vuurwerk verschrikkelijk. De geluiden komen heel hard bij mij binnen. Doordat er zoveel prikkels bij mij binnenkomen heb ik veel stof om over na te denken. Als ik bijvoorbeeld emotioneel ben, dan is dat heftiger dan bij andere mensen. Doordat ik zo overgevoelig ben, ben ik snel moe, depressief en geïrriteerd. Ik moet alle binnenkomende prikkels verwerken en dat kost ontzettend veel energie. Daarom is rust juist goed voor mij. Ik wilde zo graag mijn eigen plekje, dat ik het op een gegeven moment helemaal zat was. Elke week gebeurde er wel iets waardoor ik nog meer in de put raakte. Zo ben ik bijvoorbeeld een dierenliefhebster. Ik heb twaalf cavia’s en opeens kregen ze allemaal kwaaltjes die haast nooit bij cavia’s voorkomen. Zoals eetproblemen en maag-darmkanker. Een voor een gingen ze dood. Vreselijk vond ik dat. Waarom moest dat uitgerekend mijn cavia’s overkomen? Door mijn HSP waren mijn emoties erg heftig. Ook kreeg ik zelf erg veel last van allerlei kwaaltjes en had ik veel pijn. Door stress kreeg ik last van hyperventilatie en mijn rug werd steeds slechter. Waar dat vandaan komt weet ik niet. Gelukkig wist mijn lieve vriend me telkens weer op te peppen en te troosten. Daar ben ik hem ontzettend dankbaar voor. Ook heb ik veel steun gehad van mijn beste vriendinnen. Als ik het even niet meer zag zitten, kon ik altijd bij ze terecht om uit te huilen. Dat heeft me heel goed gedaan. Ik ben zo blij met deze meiden! Mijn schoonmoeder is trouwens ook een schat. Ze staat altijd voor me klaar. Ook op het forum van mijn website kon ik mijn hart luchten. Alles wat me dwars zat, schreef ik op en zette ik online. Ik kreeg veel lieve reacties die me heel erg goed deden. Nu heb ik eindelijk mijn plekje van rust. Na lang wachten hebben Jasper en ik ons droomhuis gevonden. Eigenlijk dacht ik dat we deze keer ook geen kans maakten. We stonden achtste op de lijst. Maar alle mensen voor ons hebben de woning afgezegd. Waarom weet ik niet, het is een geweldig huis met een mooie tuin voor mijn cavia’s. Toen ik hoorde dat we deze woning kregen, huilde ik tranen van geluk en danste ik door de kamer. Eindelijk werd het lange wachten beloond. Sinds augustus wonen we samen. Na een paar vervelende jaren, komen nu de mooie jaren. Daar ben ik van overtuigd!”