Verschijningsdatum: Girlz! nummer 1, 13 december 2007 – 9 januari 2008
Rubriek: Real Life
Auteur: Marije Hoogeveen (de Hoon)

GIRLS MET BRANDWONDEN
In deze tijd van het jaar hoor je veel verhalen over vuurwerkslachtoffers. Maar niet alleen bij het afsteken van vuurwerk kun je brandwonden oplopen. Dat een ongeluk in een superklein hoekje zit, weten Frederique, Renske en Annelies maar al te goed. Aan Girlz! vertellen deze dappere meiden over hun brandwonden en hoe zij ermee omgaan.

FREDERIQUE (16): “IK HEB RUIM TACHTIG OPERATIES GEHAD”
“De dag dat het ongeluk gebeurde staat in mijn geheugen gegrift. Ik kan me alles herinneren. Mijn moeder ging samen met mijn broertje boodschappen doen. Mijn zus (9) en ik (7) moesten eigenlijk mee, maar dat wilden we niet. Na lang zeuren mochten we thuisblijven en video kijken. Halverwege de film ben ik met een strookje klappertjes gaan spelen. Dat zijn van die roze papieren strookjes met paarse stippen. Hoe het heeft kunnen gebeuren is een groot raadsel, maar er kwam een vonkje vrij waarvoor mijn katoenen kleren in brand vlogen. Ik weet nog heel goed dat ik dacht dat ik me sterk moest houden en moest overleven. Ik wilde nog niet dood. Ik had ontzettend veel pijn en gilde het uit. Pas na twee minuten volledig in brand te hebben gestaan, ben ik door buurtbewoners met emmers water en doeken geblust. Daarna ben ik met een ambulance naar het ziekenhuis in Nijmegen gebracht en vervolgens naar het brandwondencentrum in Beverwijk.”

Coma
“Ruim twee maanden heb ik op ’t randje van de dood gezweefd en op de intensive care gelegen. Daarna werd ik overgebracht naar de kinderafdeling, waar ik bijna drie maanden moest blijven. Vervolgens moest ik ook nog eens een half jaar revalideren in de Sint Maartenskliniek in Nijmegen. Mijn ouders kwamen elke dag bij me langs, maar vanwege infectiegevaar moest alles heel steriel gebeuren met schorten, mondkapjes, petjes en schoenbeschermers. Ik ben ontzettend blij dat ik naar het Brandwondencentrum gebracht ben. Er werken lieve, vriendelijke en zeer deskundige artsen en verpleegsters. Hoe vreemd het ook klinkt, ik heb een heel positieve en gezellige periode gehad op de kinderafdeling.”

Kaal hoofd
“Ik ben voor 73 procent zwaar derdegraads verbrand. Voor mij houdt dat in dat mijn nek, voeten, handen, en een stuk van mijn gezicht bespaard zijn gebleven. Omdat ik uit angst in mijn broek had geplast, heeft ook dat deel van mijn lichaam niet in brand gestaan. De rest van mijn lichaam is volledig verbrand. Ik heb ontzettend veel operaties gehad, bij elkaar ruim tachtig. De meeste operaties vonden in de eerste weken plaats om me in leven te houden. Later werd ik geopereerd om mijn lichaam beter te laten functioneren. Verbrande huid groeit namelijk niet mee en aangezien ik volop in de groei was, begon mijn huid na een paar maanden alweer te trekken. Dat doet ontzettend veel pijn. Ook ben ik beperkt in mijn functioneren. Ik kan bijvoorbeeld mijn rechterarm niet helemaal omhoog doen omdat mijn huid daar trekt en pijn doet. Tegenwoordig onderga ik voornamelijk cosmetische operaties die ervoor moeten zorgen dat mijn huid er ‘netjes’ uitziet. Nu nog steeds heb ik kleine wondjes als gevolg van een te strakke huid. Het scheurt gewoon open. Ik ga ongeveer drie a vier keer per jaar naar het ziekenhuis in Beverwijk voor een operatie. Vlak na het ongeluk werd ik vaak nagekeken op straat. Zeker omdat ik toen ook kaal was. Omdat mijn hoofdhuid nog intact was, hebben de artsen huid van mijn hoofd gehaald om te transplanteren. Met mijn kale hoofd leek ik wel een jongetje. Toen had ik nog niet echt door dat mensen naar me keken. En nu ik ouder ben, word ik nauwelijks nagekeken. Als het gebeurt zijn het vaak kinderen of onwetende mensen. Ik ben net als ieder ander meisje. Me schamen voor mijn brandwonden doe ik niet. Toch draag ik ’s zomers liever geen rokjes of T-shirtjes. Ik wil niet te koop lopen met mijn brandwonden, en met lange broeken en T-shirts met lange mouwen is het ook prima te doen als het wat warmer is.”

Voorzichtig
“Door het ongeluk ben ik ontzettend voorzichtig geworden met vuur. Dat juist zo’n onschuldig klappertje mijn hele leven op zijn kop heeft gezet, is verschrikkelijk. Ik zit nu in mijn laatste jaar van het vwo en daarna wil ik graag geneeskunde studeren om een heel goede en gespecialiseerde arts te worden. Begin dit jaar ben ik samen met mijn vader naar Parijs gefietst en daarmee hebben we €9.100,00 opgehaald voor de Stichting Kind en Brandwond. Meiden die zich herkennen in mijn verhaal: blijf sterk, probeer positief te zijn en heb vooral geduld. De tijd heelt de meeste wonden, hoe moeilijk het soms ook is.”

RENSKE (17): “MIJN PYJAMA VLOOG METEEN IN BRAND”
“Op mijn vierde heb ik heftige brandwonden opgelopen op mijn borstkas, onder mijn kin en op mijn linkerarm. Mijn moeder had een bijna lege aansteker op tafel laten liggen. Ik vond het leuk speelgoed en pakte het ding. Eerst drukte ik alleen op het knopje waar gas uitkomt en ik keek in de aansteker. Zonder dat ik het in de gaten had, lekte er wat aanstekervloeistof op mijn kin en kleren. Een paar minuten later deed ik de aansteker aan en er kwam een klein vonkje uit. De vloeistof die op mijn kin zat, vloog meteen in brand, net als de katoenen pyjama die ik aan had.”

Keihard gillen
“Ik wilde het vuur zo snel mogelijk uitmaken, maar ik wist niet hoe. Het enige wat in me opkwam was keihard gillen. Mijn moeder was boven en ze kwam razendsnel naar beneden. Toen ze zag dat ik in brand stond sloeg ze de vlammen uit met haar handen. Daarna trok ze mijn pyjama uit en zette ze me onder de koude douche. Mijn huid deed heel erg veel pijn en zag er supereng uit. Hij was rood en hing in vellen. In totaal heb ik vijf weken in het ziekenhuis gelegen. Die tijd heb ik niet echt als vervelend ervaren. Alleen als mijn verband verschoond moest worden, was dat niet prettig. Dat deed heel erg veel pijn. gelukkig kwamen mijn ouders zo vaak langs als ze konden en kreeg ik heel lieve kaartjes. Vergeleken met andere brandwondenpatiënten heb ik vrij weinig operaties gehad. Over een tijdje moet ik nog een keer op controle, maar verder hoef ik niet meer naar het ziekenhuis. Dat vind ik fijn.”

Pesten
“Ook al heb ik brandwonden, ik kan en mag gewoon alles doen. Ik kan gewoon zonnen, daar kunnen mijn brandwonden goed tegen. Ze kleuren zelfs mee. In de zomer gebeurt het wel eens dat ik word nagekeken. Bijvoorbeeld als ik een laag uitgesneden topje draag of wanneer ik in het zwembad lig. Ik vind het op zich niet erg als mensen eventjes kijken, maar als ze gaan staren of me echt nakijken, vind ik dat niet leuk. En als mensen iets tegen me zeggen, dan zeg ik wat terug. Een keer zeiden een paar jongens dat ik zielig was omdat ik brandwonden heb. Ik liep naar ze toe en antwoordde dat ik absoluut niet zielig ben. Ik heb dan wel brandwonden, maar verder ben ik niet anders dan leeftijdsgenootjes. Ik ben toch zeker ook een normaal meisje? Toen ik net uit het ziekenhuis kwam, ben ik wel een tijdje gepest. Op dat moment vond ik dat natuurlijk niet leuk, maar ik heb er niets aan overgehouden. Me schamen voor mijn brandwonden doe ik absoluut niet. Als het warm is, trek ik gewoon een hemdje met spaghettibandjes aan of een laag uitgesneden topje. Rokjes dragen vind ik ook geen probleem. Als mensen het niet aanstaat wat ze zien, moeten ze maar niet naar me kijken. Jongens maken er overigens ook geen probleem van. Ze accepteren me gewoon zoals ik ben. Enne, voor iedereen: wees voorzichtig met vuur. Denk aan jezelf en doe niet stoer, want een ongeluk zit in een heel klein hoekje.”

ANNELIES (17): “DE BRANDENDE GEL KWAM OP MIJ TERECHT”
“Anderhalf jaar geleden zat ik op een zaterdagavond bij een jongen thuis met wie ik toen veel omging. Samen met hem, zijn ouders en twee broers zat ik gezellig onder de carport te genieten van het mooie weer. Op de tafel stond een vuurpot waar van die brandgel in moet. Later op de avond was de brandgel bijna op en vulde mijn vriend de pot met nieuwe gel. En dat terwijl er nog een klein vlammetje aan was. Heel gevaarlijk, want op het moment dat hij de pot bijvulde, ontstond er een ontploffing. De gloeiend hete en brandende gel spatte in het rond en kwam op mij terecht. Binnen enkele seconden stond ik helemaal in brand.”

Shock
“Omdat het nog niet zo heel lang geleden is gebeurd, kan ik me alles nog heel goed herinneren. Op het moment dat ik in brand stond, voelde ik niets. Zelfs geen pijn. Mijn eerste gedachte was dat ik mijn kleren uit moest trekken. Gelukkig waren er genoeg mensen bij die wisten wast er moest gebeuren. Ik ben meteen onder een koude douche gezet om af te koelen. Eigenlijk moet het lauw water zijn, anders kun je door de kou in shock raken. Gelukkig is dat bij mij niet gebeurd. Pas toen ik onder de douche stond, voelde ik verschrikkelijk veel pijn. Vooral de tweedegraads brandwonden deden zeer. De heel erge wonden voelde ik niet, omdat daar alle zenuwen waren doodgebrand. Al snel na het ongeluk kwam er een ambulance. Toen ik op de brancard lag, werd ik in allemaal koude lappen en folie gewikkeld en uiteindelijk naar het brandwondencentrum in Beverwijk gebracht. Ik ben voor 48 procent verbrand (één procent staat gelijk aan één hand op je lichaam), waarvan 29 procent derdegraads brandwonden zijn. De rest zijn tweedegraads brandwonden. De wonden zijn het ergst op mijn bovenbenen. Daar is veel van de gel op terechtgekomen. Op mijn buik zit een verbrande rand, want daar is mijn riem in mijn huid gebrand. Verder zijn mijn linkerborst- en schouder, mijn armen, handen en een deel van de huid onder mijn kin verbrand. In totaal heb ik een halfjaar in het brandwondencentrum gelegen. Ik moest zo lang blijven, omdat ik een bacterie in mijn open wond had gekregen. De bacteriën aten de getransplanteerde huid als het ware op waardoor de wonden maar niet wilden helen. Hierdoor heb ik nog meer pijn, dat was écht vreselijk. Elke dag moest het verband worden verwisseld, dat deed zo’n zeer!”

Schaafwond
“Ik heb vele operaties ondergaan, in totaal 34. Elke keer zag ik daar als een berg tegenop. Ik heb operaties gehad waarbij mijn wonden werden belegd met getransplanteerde huid van mezelf. Deze huid kwam onder andere van mijn onderbeen. Dat doet veel pijn. Het voelt net alsof je bent gevallen op je knieën en je een schaafwond hebt. Het schrijnt heel erg. Soms haalden ze wel en stuk huid weg van tien bij dertig centimeter! De goede huid werd op de wonden gelegd en vastgeniet. Vijf dagen later mochten de nietjes eruit. Dat gebeurde ook onder narcose, anders was het echt niet uit te houden. Ook heb ik operaties gehad waarbij er donorhuid werd getransplanteerd.”

Bang
“Ook al heb ik brandwonden, ik voel me er absoluut niet anders door. Mijn vriendinnen behandelen me ook niet anders. Ik ben nog steeds dezelfde Annelies als voor het ongeluk, alleen mijn huid ziet er anders uit. Ik schaam me niet voor mijn brandwonden en draag gewoon rokjes. Daar heb ik geen moeite mee. In het begin dacht ik dat ik nooit verkering zou krijgen. Wat zouden jongens wel niet denken van mijn brandwonden? Ik heb me druk gemaakt om niets, want sinds maart heb ik een superlieve vriend, Henk. Ik ben heel blij dat ik hem heb ontmoet en dat hij mijn vriendje is. Met hem ben ik heel gelukkig. Hij steunt me en is er voor me als ik het even moeilijk heb. Toen ik net was ontslagen uit het brandwondencentrum in Beverwijk was ik bang voor vuur. Ik durfde er niet te dicht bij in de buurt te komen. Maar nu valt het wel mee. Wel ben ik extra voorzichtig. In september ben ik meegeweest naar een gezinsdag die wordt georganiseerd door Stichting Kind en Brandwond. Dat was echt super! Op zo’n dag vergeet je even dat je brandwonden hebt. Het lijkt me heel erg leuk om als vrijwilliger te werken voor die stichting. Denk nooit dat het stoer is om met vuur te spelen. Dat is het domste wat je kan doen. Een ongeluk zit in een heel klein hoekje. Wees de komende weken ook heel erg voorzichtig met vuurwerk. Brandwonden doen zoveel pijn, dat wil je echt niet meemaken!”

Eerste hulp bij brandwonden
Als je een brandwond hebt, is het vooral heel belangrijk dat je niet in paniek raakt. Blijf rustig en voer onderstaande tips uit.

Als jij, of iemand anders, in brand staat, ha dan nooit rennen. Als je rent, komt er extra zuurstof bij het vuur en at wakkert de vlammen juist aan. Het beste kun je bijvoorbeeld over de grond rollen. Gebruik eventueel en deken of je jas om de vlammen te lijf te gaan. Daarbij is het heel belangrijk dat je vanaf je gezicht naar je voeten toe werkt zodat de vlammen niet in je gezicht komen.

Of het nou gaat om kleine of grote brandwonden, het is altijd belangrijk om de wond meteen te koelen. Dit kun je het beste doen met zacht stromend en lauw leidingwater. Koelen in slootwater kun je beter niet doen, tenzij je écht geen andere keuze hebt. Hoe langer je koelt, hoe beter het is. Let er wel op dat je niet onderkoeld raakt. Verwijder tijdens het koelen zoveel mogelijk je kleding. Lukt dit niet omdat de kleding aan je huid vastkleeft, dan kun je deze beter laten zitten en door een arts laten verwijderen. Smeer na het koelen niets op de wond en verind hem losjes met steriel verband of schone doeken. Afhankelijk van de grootte en de plek van de verbranding, beslis je of het nodig is om naar de huisarts of het ziekenhuis te gaan. Als de wond er raar uitziet of er ontstaan grote blaren, dan is het zeker verstandig om een bezoekje te brengen aan je huisarts.

Pas op met vuurwerk
Vuurwerk is niet alleen mooi, maar ook erg gevaarlijk. Jaarlijks belanden veel mensen in het ziekenhuis door het verkeerd afsteken van (illegaal) vuurwerk. Een paar tips om veiliger vuurwerk af te steken:
– Haal je vuurwerk bij een legaal verkooppunt
– Goedgekeurd vuurwerk heeft altijd een gebruiksaanwijzing. Lees deze goed door voordat je het afsteekt.
– Gebruik bij het aansteken van vuurwerk bij voorkeur een aansteeklont.
– Houd bij vuurpijlen voldoende afstand en zet de pijl in een fles die niet kan omvallen.
– Bewaar nooit je vuurwerk in je jaszak, dat is levensgevaarlijk!